Storythai

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าหญิงองค์หนึ่ง อาศัยอยู่ ณ ดินแดนอันไกลโพ้น

เจ้าหญิงได้ต้องคำสาปจิตใจตนเอง ณ ที่นี่ ถือว่าเป็นคำสาปที่ร้ายแรงที่สุด และยังไม่มีใครหาทางแก้ไขคำสาปนี้ได้เลย

คำสาปนั้นคือ เจ้าหญิงจะไม่สามารถมีความรักได้ และเจ้าหญิงต้องกลายเป็นคนเหงาและเดียวดายตลอดกาล

ด้วยเหตุนี้เจ้าหญิงจึงขังตนเองอยู่ในสวนไผ่ อุทธยานในราชวัง

และวันหนึ่ง ได้มีเจ้าชายอารมณ์ดีแห่งเมืองรอยยิ้ม เจ้าชายจะมีความสุข และ รอยยิ้มอยู่เสมอ

พร้อมกับมีความรักมอบให้แก่ทุกคน เจ้าชายได้เดินทางผ่านสวนไผ่และพบกับเจ้าหญิงขี้เหงา

เจ้าชายจึงได้พูดคุบยกับเจ้าหญิง ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนาน

และในทุกๆวันเจ้าชายก็จะมาหาเจ้าหญิง และเจ้าหญิงก็คอยรอการมาของเจ้าชายเสมอๆ

ทุกครั้งหลังจากที่เจ้าหญิงคุยกับเจ้าชาย เจ้าหญิงจะต้องเจ็บหน้าอกทุกครั้ง เหมือนขั้วหัวใจถูกบีบ

เหมือนหน้าอกจะระเบิด นั่นเพราะหัวใจของเจ้าหญิงต้องการหลุดพ้นออกจากคำสาป

แต่เจ้าหญิงก็ไม่สนใจ เพราะเจ้าหญิงได้หลงรักในรอยยิ้มที่แสนจะจริงใจของเจ้าชาย

เจ้าหญิงขี้เหงาเจ็บหน้าอกทุกครั้ง และมากขึ้นเรื่อยๆจนทนไม่ไหว

เจ้าหญิงตัดสินใจหนีไปจากเจ้าชาย โดยทิ้งจดหมายที่มีเพียงข้อความสั้นๆว่า ลาก่อน

เจ้าหญิงหนีไป ณ ที่ไกลแสนไกล ที่ที่ใดไม่มีใครทราบและพบเจ้าหญิงอีก  และคำสาปนั้นก็ยังคงอยู่กับเจ้าหญิงตลอดกาล

***

เปงเราเราจะไม่ทำอย่างเจ้าหญิงขี้เหงาแน่...

เราจะยอมเจ็บหน้าอก...ต่อให้เจ็บจนตาย...ขอแค่ได้อยู่ใกล้กับเจ้าชายอารมณ์ดีเท่านั้นพอ

การหนี...นั่นหมายถึงต้องหนีตลอดไปใช่ไม๊?...

งั้นไม่หนีล่ะ...หันมามองความจิงแล้วก้าวผ่านไปให้ได้ดีก่า  

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าหญิงองค์หนึ่ง อาศัยอยู่ ณ ดินแดนอันไกลโพ้น

เจ้าหญิงได้ต้องคำสาปจิตใจตนเอง ณ ที่นี่ ถือว่าเป็นคำสาปที่ร้ายแรงที่สุด และยังไม่มีใครหาทางแก้ไขคำสาปนี้ได้เลย

คำสาปนั้นคือ เจ้าหญิงจะไม่สามารถมีความรักได้ และเจ้าหญิงต้องกลายเป็นคนเหงาและเดียวดายตลอดกาล

ด้วยเหตุนี้เจ้าหญิงจึงขังตนเองอยู่ในสวนไผ่ อุทธยานในราชวัง

และวันหนึ่ง ได้มีเจ้าชายอารมณ์ดีแห่งเมืองรอยยิ้ม เจ้าชายจะมีความสุข และ รอยยิ้มอยู่เสมอ

พร้อมกับมีความรักมอบให้แก่ทุกคน เจ้าชายได้เดินทางผ่านสวนไผ่และพบกับเจ้าหญิงขี้เหงา

เจ้าชายจึงได้พูดคุบยกับเจ้าหญิง ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนาน

และในทุกๆวันเจ้าชายก็จะมาหาเจ้าหญิง และเจ้าหญิงก็คอยรอการมาของเจ้าชายเสมอๆ

ทุกครั้งหลังจากที่เจ้าหญิงคุยกับเจ้าชาย เจ้าหญิงจะต้องเจ็บหน้าอกทุกครั้ง เหมือนขั้วหัวใจถูกบีบ

เหมือนหน้าอกจะระเบิด นั่นเพราะหัวใจของเจ้าหญิงต้องการหลุดพ้นออกจากคำสาป

แต่เจ้าหญิงก็ไม่สนใจ เพราะเจ้าหญิงได้หลงรักในรอยยิ้มที่แสนจะจริงใจของเจ้าชาย

เจ้าหญิงขี้เหงาเจ็บหน้าอกทุกครั้ง และมากขึ้นเรื่อยๆจนทนไม่ไหว

เจ้าหญิงตัดสินใจหนีไปจากเจ้าชาย โดยทิ้งจดหมายที่มีเพียงข้อความสั้นๆว่า ลาก่อน

เจ้าหญิงหนีไป ณ ที่ไกลแสนไกล ที่ที่ใดไม่มีใครทราบและพบเจ้าหญิงอีก  และคำสาปนั้นก็ยังคงอยู่กับเจ้าหญิงตลอดกาล

***

เปงเราเราจะไม่ทำอย่างเจ้าหญิงขี้เหงาแน่...

เราจะยอมเจ็บหน้าอก...ต่อให้เจ็บจนตาย...ขอแค่ได้อยู่ใกล้กับเจ้าชายอารมณ์ดีเท่านั้นพอ

การหนี...นั่นหมายถึงต้องหนีตลอดไปใช่ไม๊?...

งั้นไม่หนีล่ะ...หันมามองความจิงแล้วก้าวผ่านไปให้ได้ดีก่า  

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าหญิงองค์หนึ่ง อาศัยอยู่ ณ ดินแดนอันไกลโพ้น

เจ้าหญิงได้ต้องคำสาปจิตใจตนเอง ณ ที่นี่ ถือว่าเป็นคำสาปที่ร้ายแรงที่สุด และยังไม่มีใครหาทางแก้ไขคำสาปนี้ได้เลย

คำสาปนั้นคือ เจ้าหญิงจะไม่สามารถมีความรักได้ และเจ้าหญิงต้องกลายเป็นคนเหงาและเดียวดายตลอดกาล

ด้วยเหตุนี้เจ้าหญิงจึงขังตนเองอยู่ในสวนไผ่ อุทธยานในราชวัง

และวันหนึ่ง ได้มีเจ้าชายอารมณ์ดีแห่งเมืองรอยยิ้ม เจ้าชายจะมีความสุข และ รอยยิ้มอยู่เสมอ

พร้อมกับมีความรักมอบให้แก่ทุกคน เจ้าชายได้เดินทางผ่านสวนไผ่และพบกับเจ้าหญิงขี้เหงา

เจ้าชายจึงได้พูดคุบยกับเจ้าหญิง ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนาน

และในทุกๆวันเจ้าชายก็จะมาหาเจ้าหญิง และเจ้าหญิงก็คอยรอการมาของเจ้าชายเสมอๆ

ทุกครั้งหลังจากที่เจ้าหญิงคุยกับเจ้าชาย เจ้าหญิงจะต้องเจ็บหน้าอกทุกครั้ง เหมือนขั้วหัวใจถูกบีบ

เหมือนหน้าอกจะระเบิด นั่นเพราะหัวใจของเจ้าหญิงต้องการหลุดพ้นออกจากคำสาป

แต่เจ้าหญิงก็ไม่สนใจ เพราะเจ้าหญิงได้หลงรักในรอยยิ้มที่แสนจะจริงใจของเจ้าชาย

เจ้าหญิงขี้เหงาเจ็บหน้าอกทุกครั้ง และมากขึ้นเรื่อยๆจนทนไม่ไหว

เจ้าหญิงตัดสินใจหนีไปจากเจ้าชาย โดยทิ้งจดหมายที่มีเพียงข้อความสั้นๆว่า ลาก่อน

เจ้าหญิงหนีไป ณ ที่ไกลแสนไกล ที่ที่ใดไม่มีใครทราบและพบเจ้าหญิงอีก  และคำสาปนั้นก็ยังคงอยู่กับเจ้าหญิงตลอดกาล

***

เปงเราเราจะไม่ทำอย่างเจ้าหญิงขี้เหงาแน่...

เราจะยอมเจ็บหน้าอก...ต่อให้เจ็บจนตาย...ขอแค่ได้อยู่ใกล้กับเจ้าชายอารมณ์ดีเท่านั้นพอ

การหนี...นั่นหมายถึงต้องหนีตลอดไปใช่ไม๊?...

งั้นไม่หนีล่ะ...หันมามองความจิงแล้วก้าวผ่านไปให้ได้ดีก่า  

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าหญิงองค์หนึ่ง อาศัยอยู่ ณ ดินแดนอันไกลโพ้น

เจ้าหญิงได้ต้องคำสาปจิตใจตนเอง ณ ที่นี่ ถือว่าเป็นคำสาปที่ร้ายแรงที่สุด และยังไม่มีใครหาทางแก้ไขคำสาปนี้ได้เลย

คำสาปนั้นคือ เจ้าหญิงจะไม่สามารถมีความรักได้ และเจ้าหญิงต้องกลายเป็นคนเหงาและเดียวดายตลอดกาล

ด้วยเหตุนี้เจ้าหญิงจึงขังตนเองอยู่ในสวนไผ่ อุทธยานในราชวัง

และวันหนึ่ง ได้มีเจ้าชายอารมณ์ดีแห่งเมืองรอยยิ้ม เจ้าชายจะมีความสุข และ รอยยิ้มอยู่เสมอ

พร้อมกับมีความรักมอบให้แก่ทุกคน เจ้าชายได้เดินทางผ่านสวนไผ่และพบกับเจ้าหญิงขี้เหงา

เจ้าชายจึงได้พูดคุบยกับเจ้าหญิง ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนาน

และในทุกๆวันเจ้าชายก็จะมาหาเจ้าหญิง และเจ้าหญิงก็คอยรอการมาของเจ้าชายเสมอๆ

ทุกครั้งหลังจากที่เจ้าหญิงคุยกับเจ้าชาย เจ้าหญิงจะต้องเจ็บหน้าอกทุกครั้ง เหมือนขั้วหัวใจถูกบีบ

เหมือนหน้าอกจะระเบิด นั่นเพราะหัวใจของเจ้าหญิงต้องการหลุดพ้นออกจากคำสาป

แต่เจ้าหญิงก็ไม่สนใจ เพราะเจ้าหญิงได้หลงรักในรอยยิ้มที่แสนจะจริงใจของเจ้าชาย

เจ้าหญิงขี้เหงาเจ็บหน้าอกทุกครั้ง และมากขึ้นเรื่อยๆจนทนไม่ไหว

เจ้าหญิงตัดสินใจหนีไปจากเจ้าชาย โดยทิ้งจดหมายที่มีเพียงข้อความสั้นๆว่า ลาก่อน

เจ้าหญิงหนีไป ณ ที่ไกลแสนไกล ที่ที่ใดไม่มีใครทราบและพบเจ้าหญิงอีก  และคำสาปนั้นก็ยังคงอยู่กับเจ้าหญิงตลอดกาล

***

เปงเราเราจะไม่ทำอย่างเจ้าหญิงขี้เหงาแน่...

เราจะยอมเจ็บหน้าอก...ต่อให้เจ็บจนตาย...ขอแค่ได้อยู่ใกล้กับเจ้าชายอารมณ์ดีเท่านั้นพอ

การหนี...นั่นหมายถึงต้องหนีตลอดไปใช่ไม๊?...

งั้นไม่หนีล่ะ...หันมามองความจิงแล้วก้าวผ่านไปให้ได้ดีก่า  

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าหญิงองค์หนึ่ง อาศัยอยู่ ณ ดินแดนอันไกลโพ้น

เจ้าหญิงได้ต้องคำสาปจิตใจตนเอง ณ ที่นี่ ถือว่าเป็นคำสาปที่ร้ายแรงที่สุด และยังไม่มีใครหาทางแก้ไขคำสาปนี้ได้เลย

คำสาปนั้นคือ เจ้าหญิงจะไม่สามารถมีความรักได้ และเจ้าหญิงต้องกลายเป็นคนเหงาและเดียวดายตลอดกาล

ด้วยเหตุนี้เจ้าหญิงจึงขังตนเองอยู่ในสวนไผ่ อุทธยานในราชวัง

และวันหนึ่ง ได้มีเจ้าชายอารมณ์ดีแห่งเมืองรอยยิ้ม เจ้าชายจะมีความสุข และ รอยยิ้มอยู่เสมอ

พร้อมกับมีความรักมอบให้แก่ทุกคน เจ้าชายได้เดินทางผ่านสวนไผ่และพบกับเจ้าหญิงขี้เหงา

เจ้าชายจึงได้พูดคุบยกับเจ้าหญิง ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนาน

และในทุกๆวันเจ้าชายก็จะมาหาเจ้าหญิง และเจ้าหญิงก็คอยรอการมาของเจ้าชายเสมอๆ

ทุกครั้งหลังจากที่เจ้าหญิงคุยกับเจ้าชาย เจ้าหญิงจะต้องเจ็บหน้าอกทุกครั้ง เหมือนขั้วหัวใจถูกบีบ

เหมือนหน้าอกจะระเบิด นั่นเพราะหัวใจของเจ้าหญิงต้องการหลุดพ้นออกจากคำสาป

แต่เจ้าหญิงก็ไม่สนใจ เพราะเจ้าหญิงได้หลงรักในรอยยิ้มที่แสนจะจริงใจของเจ้าชาย

เจ้าหญิงขี้เหงาเจ็บหน้าอกทุกครั้ง และมากขึ้นเรื่อยๆจนทนไม่ไหว

เจ้าหญิงตัดสินใจหนีไปจากเจ้าชาย โดยทิ้งจดหมายที่มีเพียงข้อความสั้นๆว่า ลาก่อน

เจ้าหญิงหนีไป ณ ที่ไกลแสนไกล ที่ที่ใดไม่มีใครทราบและพบเจ้าหญิงอีก  และคำสาปนั้นก็ยังคงอยู่กับเจ้าหญิงตลอดกาล

***

เปงเราเราจะไม่ทำอย่างเจ้าหญิงขี้เหงาแน่...

เราจะยอมเจ็บหน้าอก...ต่อให้เจ็บจนตาย...ขอแค่ได้อยู่ใกล้กับเจ้าชายอารมณ์ดีเท่านั้นพอ

การหนี...นั่นหมายถึงต้องหนีตลอดไปใช่ไม๊?...

งั้นไม่หนีล่ะ...หันมามองความจิงแล้วก้าวผ่านไปให้ได้ดีก่า  

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าหญิงองค์หนึ่ง อาศัยอยู่ ณ ดินแดนอันไกลโพ้น

เจ้าหญิงได้ต้องคำสาปจิตใจตนเอง ณ ที่นี่ ถือว่าเป็นคำสาปที่ร้ายแรงที่สุด และยังไม่มีใครหาทางแก้ไขคำสาปนี้ได้เลย

คำสาปนั้นคือ เจ้าหญิงจะไม่สามารถมีความรักได้ และเจ้าหญิงต้องกลายเป็นคนเหงาและเดียวดายตลอดกาล

ด้วยเหตุนี้เจ้าหญิงจึงขังตนเองอยู่ในสวนไผ่ อุทธยานในราชวัง

และวันหนึ่ง ได้มีเจ้าชายอารมณ์ดีแห่งเมืองรอยยิ้ม เจ้าชายจะมีความสุข และ รอยยิ้มอยู่เสมอ

พร้อมกับมีความรักมอบให้แก่ทุกคน เจ้าชายได้เดินทางผ่านสวนไผ่และพบกับเจ้าหญิงขี้เหงา

เจ้าชายจึงได้พูดคุบยกับเจ้าหญิง ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนาน

และในทุกๆวันเจ้าชายก็จะมาหาเจ้าหญิง และเจ้าหญิงก็คอยรอการมาของเจ้าชายเสมอๆ

ทุกครั้งหลังจากที่เจ้าหญิงคุยกับเจ้าชาย เจ้าหญิงจะต้องเจ็บหน้าอกทุกครั้ง เหมือนขั้วหัวใจถูกบีบ

เหมือนหน้าอกจะระเบิด นั่นเพราะหัวใจของเจ้าหญิงต้องการหลุดพ้นออกจากคำสาป

แต่เจ้าหญิงก็ไม่สนใจ เพราะเจ้าหญิงได้หลงรักในรอยยิ้มที่แสนจะจริงใจของเจ้าชาย

เจ้าหญิงขี้เหงาเจ็บหน้าอกทุกครั้ง และมากขึ้นเรื่อยๆจนทนไม่ไหว

เจ้าหญิงตัดสินใจหนีไปจากเจ้าชาย โดยทิ้งจดหมายที่มีเพียงข้อความสั้นๆว่า ลาก่อน

เจ้าหญิงหนีไป ณ ที่ไกลแสนไกล ที่ที่ใดไม่มีใครทราบและพบเจ้าหญิงอีก  และคำสาปนั้นก็ยังคงอยู่กับเจ้าหญิงตลอดกาล

***

เปงเราเราจะไม่ทำอย่างเจ้าหญิงขี้เหงาแน่...

เราจะยอมเจ็บหน้าอก...ต่อให้เจ็บจนตาย...ขอแค่ได้อยู่ใกล้กับเจ้าชายอารมณ์ดีเท่านั้นพอ

การหนี...นั่นหมายถึงต้องหนีตลอดไปใช่ไม๊?...

งั้นไม่หนีล่ะ...หันมามองความจิงแล้วก้าวผ่านไปให้ได้ดีก่า