Storythai

แมงป่องหนุ่มตัวนึง กับ กบสาวตัวนึง
ตกลงเดินทางร่วมกันสู่ ดินแดนรักแท้ในตำนาน

ตลอดทางที่แสนไกล แมงป่อง มักเผลอต่อยพิษใส่กบบ่อยๆ ต้องหยุดรักษาตัวเป็นพักๆ
กบก็ยังอดทนแม้จะเจ็บปวด
แมงป่องก็ไม่หนีหายไปไหนคอยอยู่ดูแลกบ
แต่ทุกครั้งที่ใกล้ชิดกันเกินไป  แมงป่องก็มักต่อยพิษทำร้ายกบ
แม้แต่แมงป่องเองก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าเหตุใดตัวเองจึงทำแบบนั้น

จนทั้งคู่มาถึงแม่น้ำเชี่ยว
หลังแม่น้ำนี้ว่ากันว่าเป็นดินแดนรักแท้ในตำนาน
"อดทนอีกนิดนะข้ามตรงนี้ไปเราจะได้อยู่ร่วมกันแล้ว"...แมงป่องบอก
"ไม่น่าเชื่อเลย ไม่ไกลแล้วนะที่ความฝันของเราจะเป็นจริง ขอบคุณที่เดินทางมากับเรา"...กบบอก
กบให้แมงป่องเกาะหลังว่ายฝ่าลำธาร

.....ขณะที่ทั้งคู่ใกล้ถึงฝั่ง  เห็นดินแดนนั้นอยู่รำไร
แมงป่องกลับต่อยพิษใส่กลางหลังกบ
กบฝืนทนพิษพยายามตะกายพาตัวเองและแมงป่องไปให้ถึงฝั่ง แต่ต้านไม่ไหว
ก่อนขาดใจ กบมองแมงป่องและถามด้วยความเจ็บปวดในหัวใจ......
"ทำไม....ทำ....ไม.....เรา..อุตส่าห์...ฝ่าฟันมาถึง...ตรงนี้...แล้ว....แท้..แท้.." 
แมงป่องน้ำตานองหน้ากอดกบไว้แน่น

"เรา..เราไม่รู้ เรารักเธอนะ  เรารักเธอ ........

แต่....มันคงเป็นสันดานของเรา.....เราขอโทษ  เราขอโทษ..."


ทั้งคู่อยู่ในอ้อมกอดกันและกัน  ฝังกาย ณ.ก้นแม่น้ำหน้าดินแดนแห่งรัก

...................จบ..........................

*

*

*

บนโลกนี้หาความจิงใจและไว้ใจได้อยู่ไม๊น๊ะ?

แต่ทำไมบางครั้งเรากลับเชื่อมั่นว่า...

เมื่อไหร่ที่เค้ารู้สึกได้ว่าเค้าทำร้ายคนอื่นมามากเกินไปแล้ว...

เค้าก็จะหยุดแล้วก็ให้ความจริงใจแก่คนนั้น

ความเชื่อมั่นทำให้ลืมนึกไปว่า...

คนเราใช่จะรู้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควรเสมอไป เพราะว่ามีตัวแปร ที่เราไม่อาจรู้ได้...

อย่าเป็นกบ ที่เชื่อว่าใครจะเปลี่ยนไรได้ง่ายๆ...จำไว้เบลล์!!!

แมงป่องหนุ่มตัวนึง กับ กบสาวตัวนึง
ตกลงเดินทางร่วมกันสู่ ดินแดนรักแท้ในตำนาน

ตลอดทางที่แสนไกล แมงป่อง มักเผลอต่อยพิษใส่กบบ่อยๆ ต้องหยุดรักษาตัวเป็นพักๆ
กบก็ยังอดทนแม้จะเจ็บปวด
แมงป่องก็ไม่หนีหายไปไหนคอยอยู่ดูแลกบ
แต่ทุกครั้งที่ใกล้ชิดกันเกินไป  แมงป่องก็มักต่อยพิษทำร้ายกบ
แม้แต่แมงป่องเองก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าเหตุใดตัวเองจึงทำแบบนั้น

จนทั้งคู่มาถึงแม่น้ำเชี่ยว
หลังแม่น้ำนี้ว่ากันว่าเป็นดินแดนรักแท้ในตำนาน
"อดทนอีกนิดนะข้ามตรงนี้ไปเราจะได้อยู่ร่วมกันแล้ว"...แมงป่องบอก
"ไม่น่าเชื่อเลย ไม่ไกลแล้วนะที่ความฝันของเราจะเป็นจริง ขอบคุณที่เดินทางมากับเรา"...กบบอก
กบให้แมงป่องเกาะหลังว่ายฝ่าลำธาร

.....ขณะที่ทั้งคู่ใกล้ถึงฝั่ง  เห็นดินแดนนั้นอยู่รำไร
แมงป่องกลับต่อยพิษใส่กลางหลังกบ
กบฝืนทนพิษพยายามตะกายพาตัวเองและแมงป่องไปให้ถึงฝั่ง แต่ต้านไม่ไหว
ก่อนขาดใจ กบมองแมงป่องและถามด้วยความเจ็บปวดในหัวใจ......
"ทำไม....ทำ....ไม.....เรา..อุตส่าห์...ฝ่าฟันมาถึง...ตรงนี้...แล้ว....แท้..แท้.." 
แมงป่องน้ำตานองหน้ากอดกบไว้แน่น

"เรา..เราไม่รู้ เรารักเธอนะ  เรารักเธอ ........

แต่....มันคงเป็นสันดานของเรา.....เราขอโทษ  เราขอโทษ..."


ทั้งคู่อยู่ในอ้อมกอดกันและกัน  ฝังกาย ณ.ก้นแม่น้ำหน้าดินแดนแห่งรัก

...................จบ..........................

*

*

*

บนโลกนี้หาความจิงใจและไว้ใจได้อยู่ไม๊น๊ะ?

แต่ทำไมบางครั้งเรากลับเชื่อมั่นว่า...

เมื่อไหร่ที่เค้ารู้สึกได้ว่าเค้าทำร้ายคนอื่นมามากเกินไปแล้ว...

เค้าก็จะหยุดแล้วก็ให้ความจริงใจแก่คนนั้น

ความเชื่อมั่นทำให้ลืมนึกไปว่า...

คนเราใช่จะรู้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควรเสมอไป เพราะว่ามีตัวแปร ที่เราไม่อาจรู้ได้...

อย่าเป็นกบ ที่เชื่อว่าใครจะเปลี่ยนไรได้ง่ายๆ...จำไว้เบลล์!!!

แมงป่องหนุ่มตัวนึง กับ กบสาวตัวนึง
ตกลงเดินทางร่วมกันสู่ ดินแดนรักแท้ในตำนาน

ตลอดทางที่แสนไกล แมงป่อง มักเผลอต่อยพิษใส่กบบ่อยๆ ต้องหยุดรักษาตัวเป็นพักๆ
กบก็ยังอดทนแม้จะเจ็บปวด
แมงป่องก็ไม่หนีหายไปไหนคอยอยู่ดูแลกบ
แต่ทุกครั้งที่ใกล้ชิดกันเกินไป  แมงป่องก็มักต่อยพิษทำร้ายกบ
แม้แต่แมงป่องเองก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าเหตุใดตัวเองจึงทำแบบนั้น

จนทั้งคู่มาถึงแม่น้ำเชี่ยว
หลังแม่น้ำนี้ว่ากันว่าเป็นดินแดนรักแท้ในตำนาน
"อดทนอีกนิดนะข้ามตรงนี้ไปเราจะได้อยู่ร่วมกันแล้ว"...แมงป่องบอก
"ไม่น่าเชื่อเลย ไม่ไกลแล้วนะที่ความฝันของเราจะเป็นจริง ขอบคุณที่เดินทางมากับเรา"...กบบอก
กบให้แมงป่องเกาะหลังว่ายฝ่าลำธาร

.....ขณะที่ทั้งคู่ใกล้ถึงฝั่ง  เห็นดินแดนนั้นอยู่รำไร
แมงป่องกลับต่อยพิษใส่กลางหลังกบ
กบฝืนทนพิษพยายามตะกายพาตัวเองและแมงป่องไปให้ถึงฝั่ง แต่ต้านไม่ไหว
ก่อนขาดใจ กบมองแมงป่องและถามด้วยความเจ็บปวดในหัวใจ......
"ทำไม....ทำ....ไม.....เรา..อุตส่าห์...ฝ่าฟันมาถึง...ตรงนี้...แล้ว....แท้..แท้.." 
แมงป่องน้ำตานองหน้ากอดกบไว้แน่น

"เรา..เราไม่รู้ เรารักเธอนะ  เรารักเธอ ........

แต่....มันคงเป็นสันดานของเรา.....เราขอโทษ  เราขอโทษ..."


ทั้งคู่อยู่ในอ้อมกอดกันและกัน  ฝังกาย ณ.ก้นแม่น้ำหน้าดินแดนแห่งรัก

...................จบ..........................

*

*

*

บนโลกนี้หาความจิงใจและไว้ใจได้อยู่ไม๊น๊ะ?

แต่ทำไมบางครั้งเรากลับเชื่อมั่นว่า...

เมื่อไหร่ที่เค้ารู้สึกได้ว่าเค้าทำร้ายคนอื่นมามากเกินไปแล้ว...

เค้าก็จะหยุดแล้วก็ให้ความจริงใจแก่คนนั้น

ความเชื่อมั่นทำให้ลืมนึกไปว่า...

คนเราใช่จะรู้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควรเสมอไป เพราะว่ามีตัวแปร ที่เราไม่อาจรู้ได้...

อย่าเป็นกบ ที่เชื่อว่าใครจะเปลี่ยนไรได้ง่ายๆ...จำไว้เบลล์!!!

แมงป่องหนุ่มตัวนึง กับ กบสาวตัวนึง
ตกลงเดินทางร่วมกันสู่ ดินแดนรักแท้ในตำนาน

ตลอดทางที่แสนไกล แมงป่อง มักเผลอต่อยพิษใส่กบบ่อยๆ ต้องหยุดรักษาตัวเป็นพักๆ
กบก็ยังอดทนแม้จะเจ็บปวด
แมงป่องก็ไม่หนีหายไปไหนคอยอยู่ดูแลกบ
แต่ทุกครั้งที่ใกล้ชิดกันเกินไป  แมงป่องก็มักต่อยพิษทำร้ายกบ
แม้แต่แมงป่องเองก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าเหตุใดตัวเองจึงทำแบบนั้น

จนทั้งคู่มาถึงแม่น้ำเชี่ยว
หลังแม่น้ำนี้ว่ากันว่าเป็นดินแดนรักแท้ในตำนาน
"อดทนอีกนิดนะข้ามตรงนี้ไปเราจะได้อยู่ร่วมกันแล้ว"...แมงป่องบอก
"ไม่น่าเชื่อเลย ไม่ไกลแล้วนะที่ความฝันของเราจะเป็นจริง ขอบคุณที่เดินทางมากับเรา"...กบบอก
กบให้แมงป่องเกาะหลังว่ายฝ่าลำธาร

.....ขณะที่ทั้งคู่ใกล้ถึงฝั่ง  เห็นดินแดนนั้นอยู่รำไร
แมงป่องกลับต่อยพิษใส่กลางหลังกบ
กบฝืนทนพิษพยายามตะกายพาตัวเองและแมงป่องไปให้ถึงฝั่ง แต่ต้านไม่ไหว
ก่อนขาดใจ กบมองแมงป่องและถามด้วยความเจ็บปวดในหัวใจ......
"ทำไม....ทำ....ไม.....เรา..อุตส่าห์...ฝ่าฟันมาถึง...ตรงนี้...แล้ว....แท้..แท้.." 
แมงป่องน้ำตานองหน้ากอดกบไว้แน่น

"เรา..เราไม่รู้ เรารักเธอนะ  เรารักเธอ ........

แต่....มันคงเป็นสันดานของเรา.....เราขอโทษ  เราขอโทษ..."


ทั้งคู่อยู่ในอ้อมกอดกันและกัน  ฝังกาย ณ.ก้นแม่น้ำหน้าดินแดนแห่งรัก

...................จบ..........................

*

*

*

บนโลกนี้หาความจิงใจและไว้ใจได้อยู่ไม๊น๊ะ?

แต่ทำไมบางครั้งเรากลับเชื่อมั่นว่า...

เมื่อไหร่ที่เค้ารู้สึกได้ว่าเค้าทำร้ายคนอื่นมามากเกินไปแล้ว...

เค้าก็จะหยุดแล้วก็ให้ความจริงใจแก่คนนั้น

ความเชื่อมั่นทำให้ลืมนึกไปว่า...

คนเราใช่จะรู้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควรเสมอไป เพราะว่ามีตัวแปร ที่เราไม่อาจรู้ได้...

อย่าเป็นกบ ที่เชื่อว่าใครจะเปลี่ยนไรได้ง่ายๆ...จำไว้เบลล์!!!

ใกล้ตายแร่ะ...อยู่ในโหมดเส้า เส้ามาก...

พี่ชายคนนึงเล่าเรื่องผูกวาสนาให้ฟัง...

ฟังแล้วก้ออิน...อินมากเลยค๊าพี่ น้ำตาจะไหล...

ก้อรู้ ก้อเข้าใจ...จิงๆก้อเข้าใจทุกๆอย่าง ทุกๆเรื่อง ม่ะคิดว่ามันจะยากขนาดนี้

พอพี่เค้าเล่าจบแล้วก้อถามเราว่า..."รู้ไม๊?จุดยืนของเราคืออะไร?"

ยังไม่ทันตอบพี่เค้าก้อบอกว่า..."จุดยืนของเราก้อคือส้นตีนไง"...

กร๊ากกกกก......เอิ๊กๆๆๆ...จุดยืนคือส้นตีน...จิงวะ!!!

หายเส้าไปพักเลยกุ...

***

ม่ะคืนก้อนอนม่ะหลับอีกแล้ว...พยายามอยู่สักพัก...ม่ะไหว!!!

ใช้ตัวช่วยอีกแล้ว...ยานอนหลับช่วยชีวิต...เหลืออีกแค่ 3 เม็ด แล้วหลังจากนั้นละ???

เฮ้อ!!!...ม่ะมีใครยอมให้แร่ะด้วยเนี่ย???

กัวกุกินทีเดียวหมดเลยรึไงวะ?ถึงกุอยากจะหลับ กุก้อไม่ได้อยากจะหลับไปตลอดชีวิตตอนนี้..

ยังมีความคิดพอ...ยังรู้ตัวดีว่าทำอะไร...ยังมีห่วง..ยังรักแม่ รักยาย

ก้อเข้าใจว่าห่วง กัวกุจะทำอะไร...ขอบคุณที่ห่วงกุนะ...

ใครม่ะเคยนอนม่ะหลับก้อคงม่ะรู้

มันทรมาน...ทรมานมากรู้ไม๊???

พอแล้วนะ..พอเลย หยุดเลยนะ ปิดแล้ว ปิดสนิท อย่ามีใครเดินเข้ามาในชีวิตกุอีก...

วันนึง..วันที่กุแข็งแรง เข้มแข็งพอ...ตอนนี้กุรอแค่วันนั้น

ถ้าวันนั้นมาถึงกุขออยู่แค่กับตัวกุ ครอบครัวกุ เพื่อนกุ แค่นั้น...

ที่กุอยู่ทุกวันนี้...ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาทุกวันนี้ กุรอแค่ สักวัน วันที่กุจะม่ะร้องไห้ ม่ะอ่อนแออีก

กุอยู่ กุหายใจเพื่อรอวันนั้น...ขอแค่มันมาถึงเร็วๆ

กุม่ะอยากให้คนที่กุรักสักคนเดินไปจากชีวิตกุ...อย่าเอาใครไปจากชีวิตกุอีก

น้ากุเป็นมะเร็ง...23 นี้เริ่มให้คีโมวันแรก..

กุรักน้าเหมือนแม่กุคนนึง...กุขอแค่เค้าไหวเค้าปลอดภัย เค้าหาย

ถ้าจะมีความทุกข์ ทรมาน ความเจ็บปวด...กุขอรับไว้เอง

ถ้าจะมีคนที่กุรักสักคนต้องเจ็บปวด ทรมานจากเรื่องอะไรก้อตาม ขอกุรับไว้เอง

กุรับได้ กุทนได้ แต่กุม่ะอยากเห็นน้ำตา ม่ะอยากเห็นคนที่กุรักเจ็บ แค่นั้น

***

ยังได้อีก...กุยังไหว รับได้อีก

กุอยู่เพื่อรับความเจ็บ ทรมานได้อีก

มาให้เต็มที่ตอนนี้...

ถ้าวันนึงกุเข็มแข็ง กุดีขึ้นแล้ว กุก้อขอช่วงเวลาดีดีนั้นอยู่กับกุนานๆ

***

ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า ไม่รู้เวลาในชีวิตคนเราจะยาวนานแค่ไหน

ใครที่มีโอกาสอยู่กับคนที่รัก ก้อรักและดูแลกันให้มากๆ

ใส่ใจ เห็นคุณค่าของเวลาที่อยู่ด้วยกันมากๆ...เพราะคุณโชคดีแล้วรู้ไม๊?

โชคดีที่ได้ใช้เวลาที่เหลือในชีวิตไปกับคนที่คุณรัก

คนบางคนเค้าม่ะมีโอกาส...

ม่ะมีโอกาสแม้จะใช้เวลาสักวินาที หรือสักนาทีกับคนที่เค้ารัก

เค้าต้องปล่อยให้เวลาในชีวิตที่เหลือผ่านไป...โดยที่เค้าทำอะไรม่ะได้เลย

คุณอยากเป็นแบบนั้นไม๊???

เชื่อว่าม่ะมีใครอยากเป็น...

กุก้อม่ะอยากให้ใครรับความรู้สึกที่มันทรมานขนาดนั้น

ถ้ามีทางเดียวให้คุณเดินเดิน...

คุณจะยอมเดินไปในทางที่เหลือแค่ทางเดียว...เพื่อการมีชีวิตรอดไม๊?

แล้วถ้าทางนั้นเป็นทางที่คุณเดินไปด้วยความรู้สึกเสียใจ ทรมาน เจ็บตลอดชีวิตละ?

คุณยังจะเดินรึไม่?

แต่มันม่ะมีทางอื่นอีกแล้วนะ!!!

นอกจากคุณจะหยุดเดิน เดินถอยหลัง รึจบชีวิตคุณซะ

เดินถอยหลัง...กุเดินมาตลอดแล้ว

และกุเรียนรู้ว่ามันม่ะมีอะไรดีขึ้นมา กุเจ็บ ทรมาน เหมือนเดิม

ตอนนี้กุกำลังหยุดเดิน...หยุดเพื่อรวบรวมแรง กำลัง

รอวันที่กุเข้มแข็ง...วันที่ไม่มีน้ำตา

กุจะได้เดินไปข้างหน้า

ส่วนจบชีวิต...อย่างเดียวที่กุจะจบก้อต่อเมื่อมันหมดเวลาในชีวิตของกุจิงๆเท่านั้น

ม่ะใช่กุทำให้มันหมด

แมงป่องหนุ่มตัวนึง กับ กบสาวตัวนึง
ตกลงเดินทางร่วมกันสู่ ดินแดนรักแท้ในตำนาน

ตลอดทางที่แสนไกล แมงป่อง มักเผลอต่อยพิษใส่กบบ่อยๆ ต้องหยุดรักษาตัวเป็นพักๆ
กบก็ยังอดทนแม้จะเจ็บปวด
แมงป่องก็ไม่หนีหายไปไหนคอยอยู่ดูแลกบ
แต่ทุกครั้งที่ใกล้ชิดกันเกินไป  แมงป่องก็มักต่อยพิษทำร้ายกบ
แม้แต่แมงป่องเองก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าเหตุใดตัวเองจึงทำแบบนั้น

จนทั้งคู่มาถึงแม่น้ำเชี่ยว
หลังแม่น้ำนี้ว่ากันว่าเป็นดินแดนรักแท้ในตำนาน
"อดทนอีกนิดนะข้ามตรงนี้ไปเราจะได้อยู่ร่วมกันแล้ว"...แมงป่องบอก
"ไม่น่าเชื่อเลย ไม่ไกลแล้วนะที่ความฝันของเราจะเป็นจริง ขอบคุณที่เดินทางมากับเรา"...กบบอก
กบให้แมงป่องเกาะหลังว่ายฝ่าลำธาร

.....ขณะที่ทั้งคู่ใกล้ถึงฝั่ง  เห็นดินแดนนั้นอยู่รำไร
แมงป่องกลับต่อยพิษใส่กลางหลังกบ
กบฝืนทนพิษพยายามตะกายพาตัวเองและแมงป่องไปให้ถึงฝั่ง แต่ต้านไม่ไหว
ก่อนขาดใจ กบมองแมงป่องและถามด้วยความเจ็บปวดในหัวใจ......
"ทำไม....ทำ....ไม.....เรา..อุตส่าห์...ฝ่าฟันมาถึง...ตรงนี้...แล้ว....แท้..แท้.." 
แมงป่องน้ำตานองหน้ากอดกบไว้แน่น

"เรา..เราไม่รู้ เรารักเธอนะ  เรารักเธอ ........

แต่....มันคงเป็นสันดานของเรา.....เราขอโทษ  เราขอโทษ..."


ทั้งคู่อยู่ในอ้อมกอดกันและกัน  ฝังกาย ณ.ก้นแม่น้ำหน้าดินแดนแห่งรัก

...................จบ..........................

*

*

*

บนโลกนี้หาความจิงใจและไว้ใจได้อยู่ไม๊น๊ะ?

แต่ทำไมบางครั้งเรากลับเชื่อมั่นว่า...

เมื่อไหร่ที่เค้ารู้สึกได้ว่าเค้าทำร้ายคนอื่นมามากเกินไปแล้ว...

เค้าก็จะหยุดแล้วก็ให้ความจริงใจแก่คนนั้น

ความเชื่อมั่นทำให้ลืมนึกไปว่า...

คนเราใช่จะรู้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควรเสมอไป เพราะว่ามีตัวแปร ที่เราไม่อาจรู้ได้...

อย่าเป็นกบ ที่เชื่อว่าใครจะเปลี่ยนไรได้ง่ายๆ...จำไว้เบลล์!!!

ใกล้ตายแร่ะ...อยู่ในโหมดเส้า เส้ามาก...

พี่ชายคนนึงเล่าเรื่องผูกวาสนาให้ฟัง...

ฟังแล้วก้ออิน...อินมากเลยค๊าพี่ น้ำตาจะไหล...

ก้อรู้ ก้อเข้าใจ...จิงๆก้อเข้าใจทุกๆอย่าง ทุกๆเรื่อง ม่ะคิดว่ามันจะยากขนาดนี้

พอพี่เค้าเล่าจบแล้วก้อถามเราว่า..."รู้ไม๊?จุดยืนของเราคืออะไร?"

ยังไม่ทันตอบพี่เค้าก้อบอกว่า..."จุดยืนของเราก้อคือส้นตีนไง"...

กร๊ากกกกก......เอิ๊กๆๆๆ...จุดยืนคือส้นตีน...จิงวะ!!!

หายเส้าไปพักเลยกุ...

***

ม่ะคืนก้อนอนม่ะหลับอีกแล้ว...พยายามอยู่สักพัก...ม่ะไหว!!!

ใช้ตัวช่วยอีกแล้ว...ยานอนหลับช่วยชีวิต...เหลืออีกแค่ 3 เม็ด แล้วหลังจากนั้นละ???

เฮ้อ!!!...ม่ะมีใครยอมให้แร่ะด้วยเนี่ย???

กัวกุกินทีเดียวหมดเลยรึไงวะ?ถึงกุอยากจะหลับ กุก้อไม่ได้อยากจะหลับไปตลอดชีวิตตอนนี้..

ยังมีความคิดพอ...ยังรู้ตัวดีว่าทำอะไร...ยังมีห่วง..ยังรักแม่ รักยาย

ก้อเข้าใจว่าห่วง กัวกุจะทำอะไร...ขอบคุณที่ห่วงกุนะ...

ใครม่ะเคยนอนม่ะหลับก้อคงม่ะรู้

มันทรมาน...ทรมานมากรู้ไม๊???

พอแล้วนะ..พอเลย หยุดเลยนะ ปิดแล้ว ปิดสนิท อย่ามีใครเดินเข้ามาในชีวิตกุอีก...

วันนึง..วันที่กุแข็งแรง เข้มแข็งพอ...ตอนนี้กุรอแค่วันนั้น

ถ้าวันนั้นมาถึงกุขออยู่แค่กับตัวกุ ครอบครัวกุ เพื่อนกุ แค่นั้น...

ที่กุอยู่ทุกวันนี้...ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาทุกวันนี้ กุรอแค่ สักวัน วันที่กุจะม่ะร้องไห้ ม่ะอ่อนแออีก

กุอยู่ กุหายใจเพื่อรอวันนั้น...ขอแค่มันมาถึงเร็วๆ

กุม่ะอยากให้คนที่กุรักสักคนเดินไปจากชีวิตกุ...อย่าเอาใครไปจากชีวิตกุอีก

น้ากุเป็นมะเร็ง...23 นี้เริ่มให้คีโมวันแรก..

กุรักน้าเหมือนแม่กุคนนึง...กุขอแค่เค้าไหวเค้าปลอดภัย เค้าหาย

ถ้าจะมีความทุกข์ ทรมาน ความเจ็บปวด...กุขอรับไว้เอง

ถ้าจะมีคนที่กุรักสักคนต้องเจ็บปวด ทรมานจากเรื่องอะไรก้อตาม ขอกุรับไว้เอง

กุรับได้ กุทนได้ แต่กุม่ะอยากเห็นน้ำตา ม่ะอยากเห็นคนที่กุรักเจ็บ แค่นั้น

***

ยังได้อีก...กุยังไหว รับได้อีก

กุอยู่เพื่อรับความเจ็บ ทรมานได้อีก

มาให้เต็มที่ตอนนี้...

ถ้าวันนึงกุเข็มแข็ง กุดีขึ้นแล้ว กุก้อขอช่วงเวลาดีดีนั้นอยู่กับกุนานๆ

***

ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า ไม่รู้เวลาในชีวิตคนเราจะยาวนานแค่ไหน

ใครที่มีโอกาสอยู่กับคนที่รัก ก้อรักและดูแลกันให้มากๆ

ใส่ใจ เห็นคุณค่าของเวลาที่อยู่ด้วยกันมากๆ...เพราะคุณโชคดีแล้วรู้ไม๊?

โชคดีที่ได้ใช้เวลาที่เหลือในชีวิตไปกับคนที่คุณรัก

คนบางคนเค้าม่ะมีโอกาส...

ม่ะมีโอกาสแม้จะใช้เวลาสักวินาที หรือสักนาทีกับคนที่เค้ารัก

เค้าต้องปล่อยให้เวลาในชีวิตที่เหลือผ่านไป...โดยที่เค้าทำอะไรม่ะได้เลย

คุณอยากเป็นแบบนั้นไม๊???

เชื่อว่าม่ะมีใครอยากเป็น...

กุก้อม่ะอยากให้ใครรับความรู้สึกที่มันทรมานขนาดนั้น

ถ้ามีทางเดียวให้คุณเดินเดิน...

คุณจะยอมเดินไปในทางที่เหลือแค่ทางเดียว...เพื่อการมีชีวิตรอดไม๊?

แล้วถ้าทางนั้นเป็นทางที่คุณเดินไปด้วยความรู้สึกเสียใจ ทรมาน เจ็บตลอดชีวิตละ?

คุณยังจะเดินรึไม่?

แต่มันม่ะมีทางอื่นอีกแล้วนะ!!!

นอกจากคุณจะหยุดเดิน เดินถอยหลัง รึจบชีวิตคุณซะ

เดินถอยหลัง...กุเดินมาตลอดแล้ว

และกุเรียนรู้ว่ามันม่ะมีอะไรดีขึ้นมา กุเจ็บ ทรมาน เหมือนเดิม

ตอนนี้กุกำลังหยุดเดิน...หยุดเพื่อรวบรวมแรง กำลัง

รอวันที่กุเข้มแข็ง...วันที่ไม่มีน้ำตา

กุจะได้เดินไปข้างหน้า

ส่วนจบชีวิต...อย่างเดียวที่กุจะจบก้อต่อเมื่อมันหมดเวลาในชีวิตของกุจิงๆเท่านั้น

ม่ะใช่กุทำให้มันหมด

You know I can't smile without you
เธอรู้ไหม ว่าฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

I can't smile without you
ฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

I can't laugh and I can't sing
ฉันหัวเราะไม่ได้ และฉันก็ร้องเพลงไม่ได้

I'm finding it hard to do anything
ฉันจะพบว่าอะไรมันก็ยากไปหมดไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม

You see I feel sad when you're sad
เธอเห็นไหม ว่าฉันรู้สึกไม่ดี เมื่อใดที่เธอเศร้า

I feel glad when you're glad
ฉันรู้สึกดี เมื่อใดที่เธอมีความสุข

If you only knew what I'm going through
แค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันได้ฝ่าฟันอะไรบ้าง

I just can't smile without you
ฉันก็แค่ยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

You came along just like a song
เธอผ่านเข้ามาเหมือนบทเพลง

And brighten my day
และทำให้ทุกวันของฉันนั้นสดใส

Who would of believed that you were part of a dream
ใครจะเชื่อล่ะว่าเธอคือส่วนหนึ่งของความฝัน

Now it all seems light years away
ตอนนี้ทุกอย่างดูเหมือนจะเนิ่นนาน

And now you know I can't smile without you
และตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

I can't smile without you
ฉันจะยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

I can't laugh and I can't sing
ฉันหัวเราะไม่ได้ และฉันก็ร้องเพลงไม่ได้

I'm finding it hard to do anything
ฉันจะพบว่าอะไรมันก็ยากไปหมดไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม

You see I feel sad when you're sad
เธอเห็นไหม ว่าฉันรู้สึกไม่ดี เมื่อใดที่เธอเศร้า

I feel glad when you're glad
ฉันรู้สึกดี เมื่อใดที่เธอมีความสุข

If you only knew what I'm going through
แค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันได้ฝ่าฟันอะไรบ้าง

I just can't smile
ฉันก็แค่ยิ้มไม่ออกเลย

Now some people say happiness takes so very long to find
ใครบางคนบอกไว้ว่าเราอาจต้องใช้เวลามากมายกว่าจะพบกับความสุข

Well, I'm finding it hard leaving your love behind me
และฉันกำลังเรียนรู้ว่ามันยากเย็นแค่ไหนที่จะทิ้งความรักของเธอไว้เบื้องหลัง

And you see I can't smile without you
และเธอได้เห็นว่าฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

I can't smile without you
ฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

I can't laugh and I can't sing
ฉันหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องเพลงก็ไม่ได้

I'm finding it hard to do anything
ฉันพบว่าจะทำอะไรมันก็ยากไปซะหมด

You see I feel glad when you're glad
เธอเห็นแล้วใช่ไหม ว่าฉันรู้สึกยินดีแค่ไหน เมื่อยามเธอมีความสุข

I feel sad when you're sad
ฉันเศร้าแค่ไหน เมื่อยามเธอเศร้า

If you only knew what I'm going through
ถ้าเธอจะรับรู้สักนิด ว่าฉันต้องผ่านอะไรบ้าง

I just can't smile without you
ฉันไม่สามารถจะยิ้มได้เลยนะ ถ้าฉันไม่มีเธอ

***

เพลงจาก Hellboy 2 หนังน่ารักมากเลย ช๊อบชอบ...

เพลงก้อเพราะ ประทับใจจิงๆเล้ย

I can't smile without you
I can't laugh and I can't sing
I'm finding it hard to do anything
you see I feel glad when you're glad
I feel sad when you're sad
if you only knew what I'm going through
I just can't smile without you

***

วันพุธ...ไปดูคอนเสิร์บอยด์ป๊อด...รอวันนี้มานานมั่กๆ...

คอนเสิร์ต์น่าประทับใจ...โย่วๆ ชอบจังเล้ย

ยิ่งตอนเพลงสุดท้าย เพลงใคร...ว๊าวววว พี่บอยด์กะพี่บุรินทร์น่ารักได้อีก^^

ถึงความรู้สึเราม่ะค่อยดีเท่าไหร่...เซงอารมณ์นิดนึง...ม่ะเปนไร!!!รู้อยู่แล้วนี่ ม่ะเปนไรน่า!!!

***

พฤหัส - ศุกร์...เอารถไปจูน แร่ะก้อไปชลบุรีต่อ ที่บ้านอยู่กันพร้อมหน้า...

เกือบ 4 ทุ่มขับรถกลับบ้านคนเดียว...ก้อมีเราที่ต้องทำงานวันศุกร์คนเดียว

กัว...ร้องไห้เลย...ขี้แยอีกแล้ว...

กัว กัวผีง่ะ ขอให้ตาฝาดไปเอง...เพี้ยง!!!

นอนร้องไห้ทั้งคืน นอนม่ะหลับ...ตี 2 กินยานอนหลับไป

หลับม่ะรู้เรื่องเลย...ตื่นมาอีกทีก้อบ่าย 2 ...

เง้อ!!!แล้วรีบกลับมาเพื่ออะไรเนี่ย????งานก้อม่ะได้ทำ

ผ่านไปอีกวันด้วยการกินยานอนหลับอีกคืน

***

เสาร์...ไปเสถียรธรรมสถาน...สงบดีจัง...ไปสงบจิตสงบใจอยู่พักนึง...

กลับมาก้อพาน้องไปเดินเล่น...ไปร้องเกะ 4 ชม. เจ็บคอเลย

กลับมาบ้านก้อ 4 ทุ่มก่าๆ...กินยา..นอน

***

อาทิด...เช้าไปงานรับปริญญาเพื่อนร้ากกกที่ม.เกษตร...มู๋ปอ ยินดีด้วยน๊า

ดีใจมากมาย ได้เจอกันพร้อมหน้าสักที

บ่ายๆเลยรวมตัวไปกินฮอทพอทกันที่ห้างอิเต็ม

แล้วก้อกลับบ้าน...

ทุ่มก่าๆ...กินยานอน...

***

กลายเปนคนติดยาไปแระเนี่ย...

ช่วยได้เหมือนกันนะ...อย่างน้อย ก้อทำให้หลับได้...

***

จันทร์...ขี้เกียจทำงาน

รอเลิกงานจะได้กลับบ้านไปกินยานอนๆมันซะ...

*

*

*

ให้มันผ่านพ้นไปวันวัน

แมงป่องหนุ่มตัวนึง กับ กบสาวตัวนึง
ตกลงเดินทางร่วมกันสู่ ดินแดนรักแท้ในตำนาน

ตลอดทางที่แสนไกล แมงป่อง มักเผลอต่อยพิษใส่กบบ่อยๆ ต้องหยุดรักษาตัวเป็นพักๆ
กบก็ยังอดทนแม้จะเจ็บปวด
แมงป่องก็ไม่หนีหายไปไหนคอยอยู่ดูแลกบ
แต่ทุกครั้งที่ใกล้ชิดกันเกินไป  แมงป่องก็มักต่อยพิษทำร้ายกบ
แม้แต่แมงป่องเองก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าเหตุใดตัวเองจึงทำแบบนั้น

จนทั้งคู่มาถึงแม่น้ำเชี่ยว
หลังแม่น้ำนี้ว่ากันว่าเป็นดินแดนรักแท้ในตำนาน
"อดทนอีกนิดนะข้ามตรงนี้ไปเราจะได้อยู่ร่วมกันแล้ว"...แมงป่องบอก
"ไม่น่าเชื่อเลย ไม่ไกลแล้วนะที่ความฝันของเราจะเป็นจริง ขอบคุณที่เดินทางมากับเรา"...กบบอก
กบให้แมงป่องเกาะหลังว่ายฝ่าลำธาร

.....ขณะที่ทั้งคู่ใกล้ถึงฝั่ง  เห็นดินแดนนั้นอยู่รำไร
แมงป่องกลับต่อยพิษใส่กลางหลังกบ
กบฝืนทนพิษพยายามตะกายพาตัวเองและแมงป่องไปให้ถึงฝั่ง แต่ต้านไม่ไหว
ก่อนขาดใจ กบมองแมงป่องและถามด้วยความเจ็บปวดในหัวใจ......
"ทำไม....ทำ....ไม.....เรา..อุตส่าห์...ฝ่าฟันมาถึง...ตรงนี้...แล้ว....แท้..แท้.." 
แมงป่องน้ำตานองหน้ากอดกบไว้แน่น

"เรา..เราไม่รู้ เรารักเธอนะ  เรารักเธอ ........

แต่....มันคงเป็นสันดานของเรา.....เราขอโทษ  เราขอโทษ..."


ทั้งคู่อยู่ในอ้อมกอดกันและกัน  ฝังกาย ณ.ก้นแม่น้ำหน้าดินแดนแห่งรัก

...................จบ..........................

*

*

*

บนโลกนี้หาความจิงใจและไว้ใจได้อยู่ไม๊น๊ะ?

แต่ทำไมบางครั้งเรากลับเชื่อมั่นว่า...

เมื่อไหร่ที่เค้ารู้สึกได้ว่าเค้าทำร้ายคนอื่นมามากเกินไปแล้ว...

เค้าก็จะหยุดแล้วก็ให้ความจริงใจแก่คนนั้น

ความเชื่อมั่นทำให้ลืมนึกไปว่า...

คนเราใช่จะรู้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควรเสมอไป เพราะว่ามีตัวแปร ที่เราไม่อาจรู้ได้...

อย่าเป็นกบ ที่เชื่อว่าใครจะเปลี่ยนไรได้ง่ายๆ...จำไว้เบลล์!!!

ใกล้ตายแร่ะ...อยู่ในโหมดเส้า เส้ามาก...

พี่ชายคนนึงเล่าเรื่องผูกวาสนาให้ฟัง...

ฟังแล้วก้ออิน...อินมากเลยค๊าพี่ น้ำตาจะไหล...

ก้อรู้ ก้อเข้าใจ...จิงๆก้อเข้าใจทุกๆอย่าง ทุกๆเรื่อง ม่ะคิดว่ามันจะยากขนาดนี้

พอพี่เค้าเล่าจบแล้วก้อถามเราว่า..."รู้ไม๊?จุดยืนของเราคืออะไร?"

ยังไม่ทันตอบพี่เค้าก้อบอกว่า..."จุดยืนของเราก้อคือส้นตีนไง"...

กร๊ากกกกก......เอิ๊กๆๆๆ...จุดยืนคือส้นตีน...จิงวะ!!!

หายเส้าไปพักเลยกุ...

***

ม่ะคืนก้อนอนม่ะหลับอีกแล้ว...พยายามอยู่สักพัก...ม่ะไหว!!!

ใช้ตัวช่วยอีกแล้ว...ยานอนหลับช่วยชีวิต...เหลืออีกแค่ 3 เม็ด แล้วหลังจากนั้นละ???

เฮ้อ!!!...ม่ะมีใครยอมให้แร่ะด้วยเนี่ย???

กัวกุกินทีเดียวหมดเลยรึไงวะ?ถึงกุอยากจะหลับ กุก้อไม่ได้อยากจะหลับไปตลอดชีวิตตอนนี้..

ยังมีความคิดพอ...ยังรู้ตัวดีว่าทำอะไร...ยังมีห่วง..ยังรักแม่ รักยาย

ก้อเข้าใจว่าห่วง กัวกุจะทำอะไร...ขอบคุณที่ห่วงกุนะ...

ใครม่ะเคยนอนม่ะหลับก้อคงม่ะรู้

มันทรมาน...ทรมานมากรู้ไม๊???

พอแล้วนะ..พอเลย หยุดเลยนะ ปิดแล้ว ปิดสนิท อย่ามีใครเดินเข้ามาในชีวิตกุอีก...

วันนึง..วันที่กุแข็งแรง เข้มแข็งพอ...ตอนนี้กุรอแค่วันนั้น

ถ้าวันนั้นมาถึงกุขออยู่แค่กับตัวกุ ครอบครัวกุ เพื่อนกุ แค่นั้น...

ที่กุอยู่ทุกวันนี้...ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาทุกวันนี้ กุรอแค่ สักวัน วันที่กุจะม่ะร้องไห้ ม่ะอ่อนแออีก

กุอยู่ กุหายใจเพื่อรอวันนั้น...ขอแค่มันมาถึงเร็วๆ

กุม่ะอยากให้คนที่กุรักสักคนเดินไปจากชีวิตกุ...อย่าเอาใครไปจากชีวิตกุอีก

น้ากุเป็นมะเร็ง...23 นี้เริ่มให้คีโมวันแรก..

กุรักน้าเหมือนแม่กุคนนึง...กุขอแค่เค้าไหวเค้าปลอดภัย เค้าหาย

ถ้าจะมีความทุกข์ ทรมาน ความเจ็บปวด...กุขอรับไว้เอง

ถ้าจะมีคนที่กุรักสักคนต้องเจ็บปวด ทรมานจากเรื่องอะไรก้อตาม ขอกุรับไว้เอง

กุรับได้ กุทนได้ แต่กุม่ะอยากเห็นน้ำตา ม่ะอยากเห็นคนที่กุรักเจ็บ แค่นั้น

***

ยังได้อีก...กุยังไหว รับได้อีก

กุอยู่เพื่อรับความเจ็บ ทรมานได้อีก

มาให้เต็มที่ตอนนี้...

ถ้าวันนึงกุเข็มแข็ง กุดีขึ้นแล้ว กุก้อขอช่วงเวลาดีดีนั้นอยู่กับกุนานๆ

***

ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า ไม่รู้เวลาในชีวิตคนเราจะยาวนานแค่ไหน

ใครที่มีโอกาสอยู่กับคนที่รัก ก้อรักและดูแลกันให้มากๆ

ใส่ใจ เห็นคุณค่าของเวลาที่อยู่ด้วยกันมากๆ...เพราะคุณโชคดีแล้วรู้ไม๊?

โชคดีที่ได้ใช้เวลาที่เหลือในชีวิตไปกับคนที่คุณรัก

คนบางคนเค้าม่ะมีโอกาส...

ม่ะมีโอกาสแม้จะใช้เวลาสักวินาที หรือสักนาทีกับคนที่เค้ารัก

เค้าต้องปล่อยให้เวลาในชีวิตที่เหลือผ่านไป...โดยที่เค้าทำอะไรม่ะได้เลย

คุณอยากเป็นแบบนั้นไม๊???

เชื่อว่าม่ะมีใครอยากเป็น...

กุก้อม่ะอยากให้ใครรับความรู้สึกที่มันทรมานขนาดนั้น

ถ้ามีทางเดียวให้คุณเดินเดิน...

คุณจะยอมเดินไปในทางที่เหลือแค่ทางเดียว...เพื่อการมีชีวิตรอดไม๊?

แล้วถ้าทางนั้นเป็นทางที่คุณเดินไปด้วยความรู้สึกเสียใจ ทรมาน เจ็บตลอดชีวิตละ?

คุณยังจะเดินรึไม่?

แต่มันม่ะมีทางอื่นอีกแล้วนะ!!!

นอกจากคุณจะหยุดเดิน เดินถอยหลัง รึจบชีวิตคุณซะ

เดินถอยหลัง...กุเดินมาตลอดแล้ว

และกุเรียนรู้ว่ามันม่ะมีอะไรดีขึ้นมา กุเจ็บ ทรมาน เหมือนเดิม

ตอนนี้กุกำลังหยุดเดิน...หยุดเพื่อรวบรวมแรง กำลัง

รอวันที่กุเข้มแข็ง...วันที่ไม่มีน้ำตา

กุจะได้เดินไปข้างหน้า

ส่วนจบชีวิต...อย่างเดียวที่กุจะจบก้อต่อเมื่อมันหมดเวลาในชีวิตของกุจิงๆเท่านั้น

ม่ะใช่กุทำให้มันหมด

You know I can't smile without you
เธอรู้ไหม ว่าฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

I can't smile without you
ฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

I can't laugh and I can't sing
ฉันหัวเราะไม่ได้ และฉันก็ร้องเพลงไม่ได้

I'm finding it hard to do anything
ฉันจะพบว่าอะไรมันก็ยากไปหมดไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม

You see I feel sad when you're sad
เธอเห็นไหม ว่าฉันรู้สึกไม่ดี เมื่อใดที่เธอเศร้า

I feel glad when you're glad
ฉันรู้สึกดี เมื่อใดที่เธอมีความสุข

If you only knew what I'm going through
แค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันได้ฝ่าฟันอะไรบ้าง

I just can't smile without you
ฉันก็แค่ยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

You came along just like a song
เธอผ่านเข้ามาเหมือนบทเพลง

And brighten my day
และทำให้ทุกวันของฉันนั้นสดใส

Who would of believed that you were part of a dream
ใครจะเชื่อล่ะว่าเธอคือส่วนหนึ่งของความฝัน

Now it all seems light years away
ตอนนี้ทุกอย่างดูเหมือนจะเนิ่นนาน

And now you know I can't smile without you
และตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

I can't smile without you
ฉันจะยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

I can't laugh and I can't sing
ฉันหัวเราะไม่ได้ และฉันก็ร้องเพลงไม่ได้

I'm finding it hard to do anything
ฉันจะพบว่าอะไรมันก็ยากไปหมดไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม

You see I feel sad when you're sad
เธอเห็นไหม ว่าฉันรู้สึกไม่ดี เมื่อใดที่เธอเศร้า

I feel glad when you're glad
ฉันรู้สึกดี เมื่อใดที่เธอมีความสุข

If you only knew what I'm going through
แค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันได้ฝ่าฟันอะไรบ้าง

I just can't smile
ฉันก็แค่ยิ้มไม่ออกเลย

Now some people say happiness takes so very long to find
ใครบางคนบอกไว้ว่าเราอาจต้องใช้เวลามากมายกว่าจะพบกับความสุข

Well, I'm finding it hard leaving your love behind me
และฉันกำลังเรียนรู้ว่ามันยากเย็นแค่ไหนที่จะทิ้งความรักของเธอไว้เบื้องหลัง

And you see I can't smile without you
และเธอได้เห็นว่าฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

I can't smile without you
ฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ

I can't laugh and I can't sing
ฉันหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องเพลงก็ไม่ได้

I'm finding it hard to do anything
ฉันพบว่าจะทำอะไรมันก็ยากไปซะหมด

You see I feel glad when you're glad
เธอเห็นแล้วใช่ไหม ว่าฉันรู้สึกยินดีแค่ไหน เมื่อยามเธอมีความสุข

I feel sad when you're sad
ฉันเศร้าแค่ไหน เมื่อยามเธอเศร้า

If you only knew what I'm going through
ถ้าเธอจะรับรู้สักนิด ว่าฉันต้องผ่านอะไรบ้าง

I just can't smile without you
ฉันไม่สามารถจะยิ้มได้เลยนะ ถ้าฉันไม่มีเธอ

***

เพลงจาก Hellboy 2 หนังน่ารักมากเลย ช๊อบชอบ...

เพลงก้อเพราะ ประทับใจจิงๆเล้ย

I can't smile without you
I can't laugh and I can't sing
I'm finding it hard to do anything
you see I feel glad when you're glad
I feel sad when you're sad
if you only knew what I'm going through
I just can't smile without you

***

วันพุธ...ไปดูคอนเสิร์บอยด์ป๊อด...รอวันนี้มานานมั่กๆ...

คอนเสิร์ต์น่าประทับใจ...โย่วๆ ชอบจังเล้ย

ยิ่งตอนเพลงสุดท้าย เพลงใคร...ว๊าวววว พี่บอยด์กะพี่บุรินทร์น่ารักได้อีก^^

ถึงความรู้สึเราม่ะค่อยดีเท่าไหร่...เซงอารมณ์นิดนึง...ม่ะเปนไร!!!รู้อยู่แล้วนี่ ม่ะเปนไรน่า!!!

***

พฤหัส - ศุกร์...เอารถไปจูน แร่ะก้อไปชลบุรีต่อ ที่บ้านอยู่กันพร้อมหน้า...

เกือบ 4 ทุ่มขับรถกลับบ้านคนเดียว...ก้อมีเราที่ต้องทำงานวันศุกร์คนเดียว

กัว...ร้องไห้เลย...ขี้แยอีกแล้ว...

กัว กัวผีง่ะ ขอให้ตาฝาดไปเอง...เพี้ยง!!!

นอนร้องไห้ทั้งคืน นอนม่ะหลับ...ตี 2 กินยานอนหลับไป

หลับม่ะรู้เรื่องเลย...ตื่นมาอีกทีก้อบ่าย 2 ...

เง้อ!!!แล้วรีบกลับมาเพื่ออะไรเนี่ย????งานก้อม่ะได้ทำ

ผ่านไปอีกวันด้วยการกินยานอนหลับอีกคืน

***

เสาร์...ไปเสถียรธรรมสถาน...สงบดีจัง...ไปสงบจิตสงบใจอยู่พักนึง...

กลับมาก้อพาน้องไปเดินเล่น...ไปร้องเกะ 4 ชม. เจ็บคอเลย

กลับมาบ้านก้อ 4 ทุ่มก่าๆ...กินยา..นอน

***

อาทิด...เช้าไปงานรับปริญญาเพื่อนร้ากกกที่ม.เกษตร...มู๋ปอ ยินดีด้วยน๊า

ดีใจมากมาย ได้เจอกันพร้อมหน้าสักที

บ่ายๆเลยรวมตัวไปกินฮอทพอทกันที่ห้างอิเต็ม

แล้วก้อกลับบ้าน...

ทุ่มก่าๆ...กินยานอน...

***

กลายเปนคนติดยาไปแระเนี่ย...

ช่วยได้เหมือนกันนะ...อย่างน้อย ก้อทำให้หลับได้...

***

จันทร์...ขี้เกียจทำงาน

รอเลิกงานจะได้กลับบ้านไปกินยานอนๆมันซะ...

*

*

*

ให้มันผ่านพ้นไปวันวัน

แมงป่องหนุ่มตัวนึง กับ กบสาวตัวนึง
ตกลงเดินทางร่วมกันสู่ ดินแดนรักแท้ในตำนาน

ตลอดทางที่แสนไกล แมงป่อง มักเผลอต่อยพิษใส่กบบ่อยๆ ต้องหยุดรักษาตัวเป็นพักๆ
กบก็ยังอดทนแม้จะเจ็บปวด
แมงป่องก็ไม่หนีหายไปไหนคอยอยู่ดูแลกบ
แต่ทุกครั้งที่ใกล้ชิดกันเกินไป  แมงป่องก็มักต่อยพิษทำร้ายกบ
แม้แต่แมงป่องเองก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าเหตุใดตัวเองจึงทำแบบนั้น

จนทั้งคู่มาถึงแม่น้ำเชี่ยว
หลังแม่น้ำนี้ว่ากันว่าเป็นดินแดนรักแท้ในตำนาน
"อดทนอีกนิดนะข้ามตรงนี้ไปเราจะได้อยู่ร่วมกันแล้ว"...แมงป่องบอก
"ไม่น่าเชื่อเลย ไม่ไกลแล้วนะที่ความฝันของเราจะเป็นจริง ขอบคุณที่เดินทางมากับเรา"...กบบอก
กบให้แมงป่องเกาะหลังว่ายฝ่าลำธาร

.....ขณะที่ทั้งคู่ใกล้ถึงฝั่ง  เห็นดินแดนนั้นอยู่รำไร
แมงป่องกลับต่อยพิษใส่กลางหลังกบ
กบฝืนทนพิษพยายามตะกายพาตัวเองและแมงป่องไปให้ถึงฝั่ง แต่ต้านไม่ไหว
ก่อนขาดใจ กบมองแมงป่องและถามด้วยความเจ็บปวดในหัวใจ......
"ทำไม....ทำ....ไม.....เรา..อุตส่าห์...ฝ่าฟันมาถึง...ตรงนี้...แล้ว....แท้..แท้.." 
แมงป่องน้ำตานองหน้ากอดกบไว้แน่น

"เรา..เราไม่รู้ เรารักเธอนะ  เรารักเธอ ........

แต่....มันคงเป็นสันดานของเรา.....เราขอโทษ  เราขอโทษ..."


ทั้งคู่อยู่ในอ้อมกอดกันและกัน  ฝังกาย ณ.ก้นแม่น้ำหน้าดินแดนแห่งรัก

...................จบ..........................

*

*

*

บนโลกนี้หาความจิงใจและไว้ใจได้อยู่ไม๊น๊ะ?

แต่ทำไมบางครั้งเรากลับเชื่อมั่นว่า...

เมื่อไหร่ที่เค้ารู้สึกได้ว่าเค้าทำร้ายคนอื่นมามากเกินไปแล้ว...

เค้าก็จะหยุดแล้วก็ให้ความจริงใจแก่คนนั้น

ความเชื่อมั่นทำให้ลืมนึกไปว่า...

คนเราใช่จะรู้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควรเสมอไป เพราะว่ามีตัวแปร ที่เราไม่อาจรู้ได้...

อย่าเป็นกบ ที่เชื่อว่าใครจะเปลี่ยนไรได้ง่ายๆ...จำไว้เบลล์!!!

ใกล้ตายแร่ะ...อยู่ในโหมดเส้า เส้ามาก...

พี่ชายคนนึงเล่าเรื่องผูกวาสนาให้ฟัง...

ฟังแล้วก้ออิน...อินมากเลยค๊าพี่ น้ำตาจะไหล...

ก้อรู้ ก้อเข้าใจ...จิงๆก้อเข้าใจทุกๆอย่าง ทุกๆเรื่อง ม่ะคิดว่ามันจะยากขนาดนี้